5 Aralık 2009 Cumartesi
Ölülerin haykırışı
İhlâsı kazanmanın ve muhafaza etmenin en müessir sebebi ‘rabıta-i mevt’tir.” Lem’alar Dünyaya gelmeden önce, bilemezdik, hangi erkeğin sülbüne geçeceğimizi, hangi hanımın rahminde büyüyeceğimizi. Şimdi de bir başka cehalet tablosuyla karşı karşıyayız. Üzerinde seyahat ettiğimiz bu arz küresinden, berzah âlemine hangi vasıta ile göç edeceğiz? Bu yolculukta trafik kazasına mı bineceğiz, kalp sektesine mi? Hangi hastalık bizi ölümün eşiğine getirip, ölüm meleğine teslim edecek? Beşer olarak bu sorumuza cevap vermekten son derece âciziz. Azrail (a.s.) hergün beşyüzbini aşkın insanın ruhunu kabzediyor. Hergün bir deste insan, bir bağ beşer kaldırıyor bu dünyadan. İçinde ihtiyarı da var genci de... Zengini de var fakiri de... Hepsinden önemlisi; içinde salihi de var, fasıkı da. Mü’mini de var kâfiri de... Bu bağ ve desteler bize şunları haykırıyorlar: “Ölümde herkes eşit... Bir gün de siz biçileceksiniz. Dikkat edin de gafil yakalanmayın. Ölüm meleği sizi isyan üzere bulmasın. Kendinizi sefâhete değil, ibadete kaptırın. Gözünüzü başkasının şusuna busuna değil, kendi ebedî hayatınıza dikin; onu düşünün, onun için bir şeyler yapmaya gayret edin. Ölümünüz, vazifesini hakkıyla yapan bir askerin, kışlasını terk etmesi gibi olsun; yahut, imtihan kâğıdını doğru cevaplarla dolduran bir öğrencinin sınıftan çıkışına benzesin. İhtiyarladığınızda sizi artık taşıyamayan ayaklarınıza eskimiş ayakkabılar nazarıyla bakın. Ağrılı sızılı bedeninizi yırtık elbise gibi değerlendirin. Bunlara fazla önem vermeyin. Yeter ki siz eskimeyin; ruhunuz dinç kalsın; bedeniniz yıprandıkça gönlünüze güç gelsin, kalbiniz kuvvetlensin... Gönlünüz iman ve ibadet ile güçlü olursa, elbisenizden tamamen soyunacağınız o son günde sıkıntınız az olur. Kalbinizi ne kadar az şeye bağlarsanız, dünyadan kopmanız da o kadar kolay olur. Bu sizin elinizde... Lâkin tatbikatınız bu yolda değil. Ölümü düşündükçe dünyaya daha fazla sarılıyorsunuz. Ondan ayrılmanız, ruhunuza her geçen gün biraz daha zor geliyor. Bilmeden kendi kuyunuzu kendi elinizle kazıyorsunuz. Halbuki bu kabir âlemi, öyle pek korkulacak gibi değil. Aksine dünyadan daha güzel. O âlemden bu âleme sağlam doğabiliyor musunuz, gerisini hiç düşünmeyin. Buraya “berzah âlemi“ demeleri boşuna mı? Berzah, yâni perde... Dünya ile âhiret arasında bir geçit, bir köprü... Mü’minler için dünyadan daha güzel, Cennetten daha geri... İnanmayanlar için ise tam tersi; Dünyadan daha elim, Cehennemden daha ferah. Bir bakıma ilkbahar ve sonbahar gibi. Bu mevsimler de birer perde değil mi? Birisi kış ile yaz arasında, diğeri yaz ile kış arasında... Fırsat elinizde iken, kabrinizi orada güzelleştirmeye bakın. Öyle çalışın ki, bu âlem sizin için seher vakti gibi olsun, akşamın alaca karanlığına benzemesin. Biz bütün fırsatları kaybettik. Artık ne elimiz bizim, ne de dilimiz... Gafletinizi gördükçe, size bir şeyler söylemek, ondan da öte, bir şeyler haykırmak istiyoruz. Ama artık ne dudaklarımızla, ne dilimizle, ne ses tellerimizle ve ne de hava tabakasıyla bir alâkamız kalmadı... Şimdi bedenimiz, aslına rücû etmek üzere çürümeye terkedilmiş durumda. Artık istesek de ayaklarımızı hak yola bir adım olsun attıramıyoruz. Bir gün siz de bizim gibi olacak ve ömrünüzü daha iyi değerlendiremediğiniz için, “ah”lar çekeceksiniz. Ölüm, insana verilen cüz’i iradenin son sınırı. Ömür, nefis ve cüz’i irade... Üçünün cenazesi birlikte kalkıyor. Artık bizim için bu üçü de çok gerilerde kaldı. Şimdi yaptıklarımızın karşılığını görmenin ilk durağındayız. Cüz’i irademizin acı ve tatlı meyvelerini burada tadıyoruz. Bize tanınan bütün fırsatlar şimdi son bulmuş durumda. Allah’ın mutlak iradesinin tam hükmü altındayız. O’nun lütfettiği kadar zevk alabiliyor, yahut O’nun irade buyurduğu kadar azap çekiyoruz. Bu âlemden mahşere yine O’nun iradesiyle çıkacak ve kendi keyfimizce değil, Allah’ın hâkimiyeti altında hesabımızı vereceğiz. Biz mahşeri bekliyoruz, siz ölümden kaçıyorsunuz; ne garip değil mi? Ölüm sizin önünüzde duruyor, bizim ise çok gerilerimizde kaldı. Yine de siz bize acıyor, bizim için elem çekiyorsunuz. “Kabir, Cennet bahçelerinden bir bahçe, yahut Cehennem çukurlarından bir çukurdur.” Hadis-i Şerifi’ni duymuşsunuzdur. Bizler bu âlemde o Hadis-i Şerif’in mânâsını yaşıyoruz. Size ilk ve son tavsiyemiz: Ömrünüzü öyle geçiriniz ki, kabriniz sizin için bir küçük cennet olsun.”
Ölmeden Ölenler
Önümüzde hiç unutmamamız gereken, ama aksine, unutmak için ne lâzımsa yaptığımız büyük bir hakikat var: Ölüm. Bu gafletimizin en büyük devası: “Lezzetleri acılaştıran ölümü çok zikrediniz.” Hadis-i Şerifi... Bu Hadis-i Şerif’de ölümü çokça hatırlamamız ve üzerinde önemle durmamız tavsiye ediliyor. Bu tavsiyeye kulak tıkamak akıl kârı değil. Zira göz kapamak hiçbir hakikatı gizleyememiştir. Ölüme sırt çevirip yarını düşünmekten kaçan insanlar, kabre geri geri gitmekten başka birşey yapmıyorlar. Akıllılık, ölümü unutmak değil, dünya yolculuğunun kabre doğru olduğunun ve ölümle bittiğinin şuuru içinde, ölümü aşmanın, onu geride bırakmanın yollarını aramaktır. Derdini unutan bir hasta kısa bir süre rahat edebilir. Ama bu gaflet, hastalığın daha da ilerlemesine yol açar. Bu kısa sefanın cefası çok uzun sürer.. İmtihanları unutmak, öğrenciye, geçici bir eğlence fırsatı verebilir. Ama bu gafletin neticesi; sıkıntılar, çileler ve ıstıraplar olur. Sermayesini ölçüsüzce harcayan bir tüccar, bir süre aldatıcı bir sefa sürer. Ama bu sefanın sonu iflâsa varır.. Ölümü unutmaya çalışanların hâlini, şuna benzetiyorum: Odanızda otururken, yahut bir parkta dinlenirken, yalnız kalmış bir böceğe gözünüz takılıyor. Biraz vakit geçirmek niyetiyle eğiliyor ve elinizi ona doğru yaklaştırıyorsunuz. Böcek hemen gerisin geri dönüyor ve - kendisine göre- büyük bir süratle kaçmaya başlıyor. Siz onun bu kaçışını zevkle seyrediyorsunuz. Gidiyor ve meselâ yere atılmış bir kibrit kutusunun arkasına saklanıyor. Başınızı biraz uzatıyor, onu seyre koyuluyorsunuz. Heyecanla soluduğunu hisseder gibi oluyorsunuz. Derken bir başka böcek onun yanına geliyor. Sizden kaçan böceğin, diğerine: “Az önce büyük bir tehlike atlattım. Bir karartı çıktı karşıma. Hemen kaçtım. Çok şükür kurtuldum.” dediğini duyar gibi oluyorsunuz... Bizim, ölüm meleği karşısındaki durumumuz da bundan pek farklı değil. Nereye gitsek, neyin arkasına saklansak, hangi eğlenceye dalsak, onu unutmak için nelerle oyalansak netice hiç mi hiç değişmiyor. O bizi her an süzmede ve ruhumuzu kabzetmek için Rabbinden emir beklemede. O halde ölümden kaçmak akıllılık değil. Akıllılık ölümü sevmek ve ruhumuzu ölüm meleğine kirsiz, lekesiz teslim etmeye çalışmak. İleriyi düşünmemek, ölümü unutmak insana yakışan bir hayat felsefesi olmasa gerek.. O, bu alanda, hayvanlarla yarışamaz. Bu minderde sırtı daima yere gelir. Öyle ise, kendisine başka bir saha aramalı.. Ölümle ilgili bir başka Hadis-i Şerif: “İnsanlar uykudadırlar, ölünce uyanırlar.” İnsan, kendisinin âciz ve zelil, dünyanın aldatıcı ve fâni; âhiretin ise çok yakın olduğunu, tam olarak, ancak ölünce anlar. Bu Hadis-i Şerif ile, ölmeden önce uyanmamız, hayatımıza çeki düzen vermemiz ihtar edilmekte... Ve nihayet, ölümün hakikatına ermemizi ders veren: “Ölmeden evvel ölünüz” Hadis-i Şerifi... Hayatta iken ölmek... Bu ölüm seçkin insanlara mahsus. Bizlere düşen, elden geldiğince onlara benzemeye gayret etmek... Bu emri dinleyen insan, vücudunu ve onu kuşatan kâinatı birer yardımcı olarak görür.. Dünyayı misafirhane, bedeni emanet bilir. Ruhunu ve kalbini onlarda boğmaz. Bu hal ile hallenen insan, ölmeden evvel ölmüş demektir. İnsan ölümle birlikte hayatının hesabını da vermeye başlar. Öyle ise; ömür muhasebesini dünyada yapan insan, ölmeden evvel ölmüş demektir. Dünya hayatının bitimiyle yeni bir hayata geçilir. O halde, bu dünyada iken âhiretine hazırlanan insan ölmeden evvel ölmüş demektir. Ölümle, insanın elinden, diğer azaları gibi, gözü ve dili de alınır. O artık okuma, anlatma nimetlerinden mahrumdur. Bunu düşünerek, orada yarayacakları burada öğrenen ve orada konuşulacakları burada dinleyen insan, ölmeden evvel ölmüş demektir. Ölümle birlikte mahlûkatın sevgisi de biter, korkusu da.. Ölü için, yaşayanlar tarafından övülmekle yerilmek eşit olduğu gibi, yazla kış arasında da fark yoktur. İnsanların teveccühlerine ve yermelerine dünyada ehemmiyet vermeyen, “varlığa sevinmeyip, yokluğa üzülmeyen” insan da ölmeden evvel ölmüş demektir. Ve en önemlisi; ölümle insan Hakk’a rücu eder, Rabbine döner. Ölmeden evvel ölenler, Hakk’a bu dünyada rücu ederler; hayatlarını İlâhî emirler dairesinde geçirirler; Allah’ın rahmetine dünyada iltica eder, gazabından da yine dünyada korkarlar. İşte bu bahtiyar insanlar âhirette de Hakk’a rücu ederler, ama bu rücu onlar için Allah’a vâsıl olma ve lütfuna erme şeklinde tezahür eder. Ölümle, cüz’i iradenin hükmü son bulur. Öyle ise, ölmeden evvel ölenler, kendi şahsî isteklerini ve nefsî arzularını hayatta iken bir tarafa atmayı başarıp, Allah’ın küllî iradesine tâbi olurlar. Nefis hesabına bir şey talep etmezler. Bütün arzuları helâl dairesinde olur. Böylece cüz’i iradelerini bir bakıma terk eder ve ölmeden evvel ölmenin zevkine ererler. Düşünüyorum da; dünya döndükçe insan halden hâle giriyor. Hücreleri, yaprak dökümü gibi, durmadan ölüyor. Ve çiçek açımı gibi bir yandan da bedeninde yeni hücreler yaratılıyor. Ve insan bütün bu olup bitenlere seyirci kalmaktan öte bir şey yapacak halde değil.. Yarını hakkında ne bir bilgisi var, ne de bir garantisi.. Madem ki bütün bunlarda cüz’i iradenin bir hükmü yok; onu, irademize hitap eden işlerde de bir tarafa bırakmayı başarabilsek, yâni Allah’ın rızasına muhalif hiçbir şeyi irade etmesek, çok bahtiyar olacağız. Ölmeden evvel ölmek; gerçekten, bu dünyada büyük bir lütuf, büyük bir saadet. Bilindiği gibi, insan, yerde iken gök gürültüsünden ürker, şimşekten korkar, yıldırımdan kaçar... Ama uçakla bulutları yarıp onların üstüne çıktı mı, artık güneşi bulmuş ve önceki korkularından kurtulmuştur. Ölmeden evvel ölmenin sırrına erenler de, ölümü hayatta iken geçmiş, mahşere bu dünyada çıkmış, hesaplarını burada vermiş ve mutî bir kul olarak Hakk’a rücu etmişlerdir. Artık onları benlik duygusu boğamaz, çünkü ölünün benliği olmaz. Tabiat onları kendine celb edemez, zira ölünün tabiatla bir alış verişi kalmamıştır... Onlar, Peygamber Efendimiz’in (a.s.m.) bir emrine uyarak, dünyada “garip ve yolcu” gibi yaşamışlardır. Dünyayı kalben terk etmiş, fâniye heves ve iştiha hususunda ölü gibi olmuşlardır. Cüz’i iradelerini, Allah’ın rızası istikametinde sarf etmiş, kadere râzı olmuşlardır. Dalgaya karşı yüzmemiş, sahile yorulmadan varmışlardır. Direnen Kemik Dişimi çektiriyordum. Doktor, dişimi çekmeye zorlanırken, o da damaktan kopmamak için âdetâ direniyordu. Ben, morfinin verdiği rahatlıkla, acı çekmek yerine, bu ibretli manzarayı hayalen seyrediyordum. Bu hal bana ölümü hatırlatmıştı. Şöyle düşünmüştüm: Bu diş, çekilmeden az önce damakla, ağızla, beyinle, kısacası bütün bir bedenle alâkalı idi. Ama, çekilir çekilmez, bütün bu alâkaları kaybetti. Artık o, diş değil bir kemikti. Ölen insan da öyle değil miydi? Ölmeden az önce onun bedeni, hava ile, gıda ile, yer küresinin dönüşü, güneşin doğuşu, baharın gelişi gibi nice hâdiselerle alâkalı idi. Ama, ölüm hâdisesiyle, ruhu bedeninden çekilince, artık onun için ne havanın, ne suyun, ne baharın, ne de gözün bir mânâsı kalmıştı. Artık, dünya dönmüş veya dönmemiş, güneş doğmuş veya batmış, hava ısınmış veya soğumuş, bütün bunlar onu ilgilendirmiyordu. İşte hepimiz bir gün ölümü tadacak, yâni ruhun bedenden sıyrılıp çıkmasına şahit olacağız. Artık ne gözümüz görecek, ne kulağımız işitecek. Ne midemizde açlık, ne alnımızda ter... Hepsi bitecek. Ve bedenimiz gömülecek toprağa... Kurtlanan balıkları bilirsiniz; onun bir benzeri de bizim bedenimizde gerçekleşecek. Daha düne kadar, yiyen beslenen beden, bu defa başka mahlûklara gıda olacak. Yıldızları seyreden gözlerimiz, içlerine dolan karıncaları bile göremeyecekler. Eğlence âlemlerinin birini bırakıp diğerine koşan bacaklarımız, artık böcekler âleminin istifadesi için cansız olarak uzanmaktan başka bir şey yapamayacak. Bir tarihî eseri gezen turistler gibi, ağzımızdan, burnumuzdan, kulaklarımızdan içeri giren karıncalara, o tarihî eser sessizliği ile, bir şey diyemeyeceğiz. Bir tarafta erkek, beride kadın, ayrı ayrı böceklerin istifadelerine sunulmuş olarak cansız yatarlarken, onların ruhları, yaptıkları isyanların ilk sorgusuna tâbi tutulacaklar; çekecekleri azapların ilk numunelerini tadacaklar. Bu da nasıl olur, demeyiniz. Bunun küçük bir misâlini rüyada yaşamıyor muyuz? Bedenimiz yatakta uzanırken, ruhumuz hapishanede işkenceye tâbi tutulmuyor mu? Kan ter içinde uyandığımızda, kendimizi sapa sağlam yatakta bulunca nasıl seviniyoruz!... Hayatımızı, bir mahşer yolcusu olarak, güzelce tanzim edebilsek, kabir bizim için “Cennet bahçelerinden bir bahçe” olacak ve biz bu bahçeye girdiğimizde dünya hayatını geride bıraktığımız için sevineceğiz.
Son Gün Bilinmeli mi?
Gelecek olan herşey yakındır. Fakat ölüm hepsinden daha yakındır. Rabbimiz herşeyde olduğu gibi bu noktada da elimize bir teselli vermiş. Son demde bile dünyaya veda saatini bildirmemiş, lezzetimize elem katmamış. Faruk Nafiz Çamlıbel:
Öleceği gün meçhûl olmalı insanların!O gün uzak olsa da, değil mi günü belli,Yoktur günü bilinen ölümlere teselli.
mısralarıyla bu hususu gerçekten güzel işlemiştir. Çünkü ecelimiz güneşin batış vakti gibi belli olsa idi, ömrün yarısından sonra hergün darağacına doğru adım adım yürüyen bir idam mahkûmu gibi, dehşetli bir korku içinde olacaktık. Bu yüzden başa gelecek her türlü musîbetlerin ve hattâ dünyanın eceli olan kıyametin bile vakti gizli tutulmuştur.1
Aslında ölüm, dört harften teşekkül eden ve günlük hayatımızda en çok kullandığımız kelimelerden biridir. Fakat yine bu kelimeyi her anışımızda ilmimiz derecesinde ürpeririz.
Gökleri fetheden, fezayı arşınlayan, nice harikaları keşfeden insan zekâsı "Nereden geliyorum, nereye gidiyorum?" gibi birçok sorunun karşısında bugün bile beş yaşındaki çocuktan farksızdır. Kâinatın başı ve sonu hakkında kesin bir bilgisi yoktur. Bu bakımdan kendini hayalî bir devam ile aldatabilmek için, elini uzattığı şeylerde sonsuzluk izlerini bulmaya çalışır. Halbuki yaşadığımız hayatın nasıl olsa birgün sonu gelmeyecek mi? Bugünkü saadetler yarın her güzel şey gibi bitmeyecek mi? Sevdiklerimiz, servetimiz, şöhretimiz ve en nihayet gençliğimiz bizi bırakıp da gitmeyecek mi? Ya da gitmedi mi?
Evet bugün, yarın başımıza gelecekleri bilseydik, önümüzdeki lezzetler bir anda hiçe inmez miydi?...
İşte bütün bunları bilen, göremiyeceğimiz kadar küçük bir grip virüsü karşısında bile çok âciz olduğumuz halde dünyayı içindekilerle birlikte bizim için yaratan ve doğmadan önce her türlü tedbiri bizim için alan Rabbimiz şefkât ve rahmetini burada da gösterip, başımıza gelecekleri bildirmemektedir...
Kadir gecesini Ramazan ayında, sevdiği kullarını insanların arasında, kıyametin vaktini dünyanın ömrü içinde gizlediği gibi, eceli de insan ömrü içinde saklamaktadır. Ecelimiz belli olsa idi, yarı ömrü gafletle geçirecek, yarıdan sonra da darağacına adım adım gitmek gibi bir dehşete kapılacaktık.2 Fransa Kraliçesi Mari Antuanet’e ertesi gün giyotinde can vereceği haberi ulaşınca, bir gecede korkudan saçlarının tamamen beyazlaması tarihî bir hadisedir.
Evet, “Cenab-ı Hak hem Hakîmdir, hem Rahîmdir. Hikmet ve rahmeti ise, umûr-u gaybiyyeden (bilinmeyen işlerden) çoğunun setrini (örtülü kalmasını) iktiza ediyor, mübhem (gizli) kalmasını istiyor. Çünki; şu dünyada insanın hoşuna gitmeyen şeyler daha çoktur. Vukuundan (olmadan) evvel onları bilmek elîmdir (acıdır). İşte bu sır içindir ki: ölüm ve ecel mübhem bırakılmış ve insanın başına gelecek musîbetler dahi, perde-i gaybde kalmış.”3
Yine bu konuyla alâkalı olarak Fransa`daki bir düşkünler evinde kalanlara "Ölümü düşünüyor musunuz, düşünüyorsanız, nasıl?" şeklinde sorulan suallere şu cevaplar veriliyordu; "Son nefesimi vereceğim gün, benim kurtuluş günüm olacaktır." "Burada başkalarına yer açmak için bulunuyoruz." "Ölüm de hayatın devamı." "Bir gün ölmek gerek tabii." "İnsan ne zaman öleceğini bilmemeli." "Ben kendime mezar bile satın alamadım..." 4
Acaba bunlar ne derece samimiydi? İnsan utancından veya korktuğunu belli etmemek için yalana başvurmuş olamaz mıydı? Fakat cevapların aynı yola yönelişi çok mânâlı olup, ölüm ıstırap çekmeye tercih ediliyor ve bu arada araştırmacılar "İnsan ne zaman öleceğini bilmemeli" cevabını hepsinden daha mânâlı buluyorlardı. Buna sebep olarak da, ölüm saati bilinmeyen bir uzaklıkta olmak yerine, belli bir zamanda ve yakınlıkta olsaydı ihtiyarların tutumunun aynı olmayacağı gösteriliyordu.
Gerçekten de bunun pekçok örnekleri vardır. Euripides "Alkeste" adlı eserinde yaşlıların hâllerinden şikayet ettiklerini ve ölümü arzuladıklarını söylemektedir. Fakat iş başa gelince hepsi yan çizmektedirler. Ünlü Rus yazarı Tolstoy da ölüm karşısında çok kayıtsız olduğunu ileri sürmesine rağmen karısı Sofya, “Hatıralarında" kocasının sağlığına dikkat etmek için aldığı tedbirlerden yaka silktiğini belirtmektedir...
Evet eski bir Arap şairinin "Gelecek olan her şey yakındır ama ölüm hepsinden daha yakındır" dediği gibi, madem ecel gizlidir, her vakit gelebiliyor ve genç ihtiyar farkı yoktur. O halde kışlık ihtiyaçlarını çok önceden halleden insan, her an kendini bekleyen dehşetli hadiselere karşı da hazırlıklı olmak ve manevî çareler bulmak zorundadır.
Öleceği gün meçhûl olmalı insanların!O gün uzak olsa da, değil mi günü belli,Yoktur günü bilinen ölümlere teselli.
mısralarıyla bu hususu gerçekten güzel işlemiştir. Çünkü ecelimiz güneşin batış vakti gibi belli olsa idi, ömrün yarısından sonra hergün darağacına doğru adım adım yürüyen bir idam mahkûmu gibi, dehşetli bir korku içinde olacaktık. Bu yüzden başa gelecek her türlü musîbetlerin ve hattâ dünyanın eceli olan kıyametin bile vakti gizli tutulmuştur.1
Aslında ölüm, dört harften teşekkül eden ve günlük hayatımızda en çok kullandığımız kelimelerden biridir. Fakat yine bu kelimeyi her anışımızda ilmimiz derecesinde ürpeririz.
Gökleri fetheden, fezayı arşınlayan, nice harikaları keşfeden insan zekâsı "Nereden geliyorum, nereye gidiyorum?" gibi birçok sorunun karşısında bugün bile beş yaşındaki çocuktan farksızdır. Kâinatın başı ve sonu hakkında kesin bir bilgisi yoktur. Bu bakımdan kendini hayalî bir devam ile aldatabilmek için, elini uzattığı şeylerde sonsuzluk izlerini bulmaya çalışır. Halbuki yaşadığımız hayatın nasıl olsa birgün sonu gelmeyecek mi? Bugünkü saadetler yarın her güzel şey gibi bitmeyecek mi? Sevdiklerimiz, servetimiz, şöhretimiz ve en nihayet gençliğimiz bizi bırakıp da gitmeyecek mi? Ya da gitmedi mi?
Evet bugün, yarın başımıza gelecekleri bilseydik, önümüzdeki lezzetler bir anda hiçe inmez miydi?...
İşte bütün bunları bilen, göremiyeceğimiz kadar küçük bir grip virüsü karşısında bile çok âciz olduğumuz halde dünyayı içindekilerle birlikte bizim için yaratan ve doğmadan önce her türlü tedbiri bizim için alan Rabbimiz şefkât ve rahmetini burada da gösterip, başımıza gelecekleri bildirmemektedir...
Kadir gecesini Ramazan ayında, sevdiği kullarını insanların arasında, kıyametin vaktini dünyanın ömrü içinde gizlediği gibi, eceli de insan ömrü içinde saklamaktadır. Ecelimiz belli olsa idi, yarı ömrü gafletle geçirecek, yarıdan sonra da darağacına adım adım gitmek gibi bir dehşete kapılacaktık.2 Fransa Kraliçesi Mari Antuanet’e ertesi gün giyotinde can vereceği haberi ulaşınca, bir gecede korkudan saçlarının tamamen beyazlaması tarihî bir hadisedir.
Evet, “Cenab-ı Hak hem Hakîmdir, hem Rahîmdir. Hikmet ve rahmeti ise, umûr-u gaybiyyeden (bilinmeyen işlerden) çoğunun setrini (örtülü kalmasını) iktiza ediyor, mübhem (gizli) kalmasını istiyor. Çünki; şu dünyada insanın hoşuna gitmeyen şeyler daha çoktur. Vukuundan (olmadan) evvel onları bilmek elîmdir (acıdır). İşte bu sır içindir ki: ölüm ve ecel mübhem bırakılmış ve insanın başına gelecek musîbetler dahi, perde-i gaybde kalmış.”3
Yine bu konuyla alâkalı olarak Fransa`daki bir düşkünler evinde kalanlara "Ölümü düşünüyor musunuz, düşünüyorsanız, nasıl?" şeklinde sorulan suallere şu cevaplar veriliyordu; "Son nefesimi vereceğim gün, benim kurtuluş günüm olacaktır." "Burada başkalarına yer açmak için bulunuyoruz." "Ölüm de hayatın devamı." "Bir gün ölmek gerek tabii." "İnsan ne zaman öleceğini bilmemeli." "Ben kendime mezar bile satın alamadım..." 4
Acaba bunlar ne derece samimiydi? İnsan utancından veya korktuğunu belli etmemek için yalana başvurmuş olamaz mıydı? Fakat cevapların aynı yola yönelişi çok mânâlı olup, ölüm ıstırap çekmeye tercih ediliyor ve bu arada araştırmacılar "İnsan ne zaman öleceğini bilmemeli" cevabını hepsinden daha mânâlı buluyorlardı. Buna sebep olarak da, ölüm saati bilinmeyen bir uzaklıkta olmak yerine, belli bir zamanda ve yakınlıkta olsaydı ihtiyarların tutumunun aynı olmayacağı gösteriliyordu.
Gerçekten de bunun pekçok örnekleri vardır. Euripides "Alkeste" adlı eserinde yaşlıların hâllerinden şikayet ettiklerini ve ölümü arzuladıklarını söylemektedir. Fakat iş başa gelince hepsi yan çizmektedirler. Ünlü Rus yazarı Tolstoy da ölüm karşısında çok kayıtsız olduğunu ileri sürmesine rağmen karısı Sofya, “Hatıralarında" kocasının sağlığına dikkat etmek için aldığı tedbirlerden yaka silktiğini belirtmektedir...
Evet eski bir Arap şairinin "Gelecek olan her şey yakındır ama ölüm hepsinden daha yakındır" dediği gibi, madem ecel gizlidir, her vakit gelebiliyor ve genç ihtiyar farkı yoktur. O halde kışlık ihtiyaçlarını çok önceden halleden insan, her an kendini bekleyen dehşetli hadiselere karşı da hazırlıklı olmak ve manevî çareler bulmak zorundadır.
Nasıl Öleceğiz
HER SABAH binbir ümit ve neşe ile bizi hayata çağıran o kadar iş ve o kadar ses var ki, gözlerimizi açar açmaz bir koşuşturmadır başlıyor... Ve kendimizi birdenbire yaşamın tam ortasında buluyoruz.
Şu eksik, bu lâzım, haydi onu da yapayım derken, ertelediğimiz nice güzellikler hep bir başka güne taşınıyor. Birbiri ardınca nice mevsimler geçiyor. Halbuki, yaşadığımız bir başkasının hayatı değil, kendi hayatımız. Harcadığımız, kendi ömür sermayemiz. Görülecek o kadar güzellik, anlatılacak o kadar harika şey hep mahzun, hep bir kenarda bizi bekliyor. Susturulmuş veya küstürülmüş çocuk gibi, boynu bükük ve mahzun, hep bekliyor onlar. Döner de bir gün bakarız, farkederiz diye...
Baharın dört bir yandan sarmaladığı ve cihetsiz kuş seslerinin ruhumuza ilâhî bir hazzı, ulvî bir zevki tattırdığı erteleyemediğimiz bir zaman diliminde çok sevdiğim bir kardeşimle sohbet ediyorduk. Uzun süren dalgınlığımın ardından, ne düşündüğümü sordu.
Ben de:
— Öteden beri bunca insan nasıl öldü, son nefesini nasıl verdi ve acaba neler hissetti diye düşünürdüm. Şimdi ise nasıl ve ne halde öleceğimi merak ediyorum, dedim.
Bu gibi durumlarda tekellüfsüz fakat hikmetli bir cevabı olurdu her zaman.
— Cevabı belli abi, dedi.
— Nasıl yani, dedim.
— Hz. Peygamber “Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz” buyurmuş. Ölümünü merak ediyorsan, yaşadığın hayata bakmalısın.
Birden beynimde şimşekler çaktı:
— Ama, dedim, sadece ölümü değil, ölümden ötesini de merak ediyorum.
— Onun da cevabı aynı hadisin devamında. Yani, “Nasıl ölürseniz, öyle de dirilirsiniz.”
Merakımı giderecek başka cümleler aramaya gerek kalmamıştı. O güzel insan, sevgili Peygamber, insanları en doğru seçime iki cümle ile davet ediyordu. Nefsimizin bizi bu kadar içinde olduğumuz bir gerçekten alıp dâ nerelere taşıdığını anlamak için bu hatıra yeter.
Gide gide ölüme varacağımızı zannediyoruz. Gide gide ölüme varılmıyor. Ölümle beraber gidiliyor. Ölüm hayatın gölgesi; onu bundan, bunu ondan ayırmak zor. Ama bir tecelli oluyor ve hayatın önünü kesiyor ölüm. Ecel gelince, başağrısı bahane... Gide gide ölüme varılsaydı, gidemeden ölenler olmazdı. Doğduğu günde ölenler var. Ha bir adım, ha yüz adım farketmiyor. Uzunluk veya kısalık bize göre bir kavram. Çok kısa sürede Rabbini razı eden işler yapıp da vefat eden ile yüz sene yaşamış olup da Yaratıcısından haberdar olmamış biri aynı kefede değerlendirilmez. Ölüm hayatın içinde olmasaydı, hayat bu kadar güzel ve çekici olur muydu? Hayatı güzelleştiren, belki de bu geçici ve fani yönü. Hayat bitmese, ölüm başımıza gelmese, ahirete nasıl geçilecekti, düşünülmeye değer doğrusu. Burada kalan dostların sayısının azaldığı, ahirete gidenlerin ise her gün çoğaldığı bu diyarda gurbetimiz oraya, anavatana geçmekle ve dostlarımıza kavuşmakla sona erecek. Hasret Sevgililer Sevgilisine kavuşmakla bitecek.
“Ölüm güzel şey, budur perde ardından haber,
Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?”
Ölüm saatinden daha güzel bayram mı arıyorsun ey nefsim? Dostum beni çağırdığı zaman nasıl koşarak gitmem ki? Yalnızlık çevremi kuşatmaya başlamışsa...
Şu eksik, bu lâzım, haydi onu da yapayım derken, ertelediğimiz nice güzellikler hep bir başka güne taşınıyor. Birbiri ardınca nice mevsimler geçiyor. Halbuki, yaşadığımız bir başkasının hayatı değil, kendi hayatımız. Harcadığımız, kendi ömür sermayemiz. Görülecek o kadar güzellik, anlatılacak o kadar harika şey hep mahzun, hep bir kenarda bizi bekliyor. Susturulmuş veya küstürülmüş çocuk gibi, boynu bükük ve mahzun, hep bekliyor onlar. Döner de bir gün bakarız, farkederiz diye...
Baharın dört bir yandan sarmaladığı ve cihetsiz kuş seslerinin ruhumuza ilâhî bir hazzı, ulvî bir zevki tattırdığı erteleyemediğimiz bir zaman diliminde çok sevdiğim bir kardeşimle sohbet ediyorduk. Uzun süren dalgınlığımın ardından, ne düşündüğümü sordu.
Ben de:
— Öteden beri bunca insan nasıl öldü, son nefesini nasıl verdi ve acaba neler hissetti diye düşünürdüm. Şimdi ise nasıl ve ne halde öleceğimi merak ediyorum, dedim.
Bu gibi durumlarda tekellüfsüz fakat hikmetli bir cevabı olurdu her zaman.
— Cevabı belli abi, dedi.
— Nasıl yani, dedim.
— Hz. Peygamber “Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz” buyurmuş. Ölümünü merak ediyorsan, yaşadığın hayata bakmalısın.
Birden beynimde şimşekler çaktı:
— Ama, dedim, sadece ölümü değil, ölümden ötesini de merak ediyorum.
— Onun da cevabı aynı hadisin devamında. Yani, “Nasıl ölürseniz, öyle de dirilirsiniz.”
Merakımı giderecek başka cümleler aramaya gerek kalmamıştı. O güzel insan, sevgili Peygamber, insanları en doğru seçime iki cümle ile davet ediyordu. Nefsimizin bizi bu kadar içinde olduğumuz bir gerçekten alıp dâ nerelere taşıdığını anlamak için bu hatıra yeter.
Gide gide ölüme varacağımızı zannediyoruz. Gide gide ölüme varılmıyor. Ölümle beraber gidiliyor. Ölüm hayatın gölgesi; onu bundan, bunu ondan ayırmak zor. Ama bir tecelli oluyor ve hayatın önünü kesiyor ölüm. Ecel gelince, başağrısı bahane... Gide gide ölüme varılsaydı, gidemeden ölenler olmazdı. Doğduğu günde ölenler var. Ha bir adım, ha yüz adım farketmiyor. Uzunluk veya kısalık bize göre bir kavram. Çok kısa sürede Rabbini razı eden işler yapıp da vefat eden ile yüz sene yaşamış olup da Yaratıcısından haberdar olmamış biri aynı kefede değerlendirilmez. Ölüm hayatın içinde olmasaydı, hayat bu kadar güzel ve çekici olur muydu? Hayatı güzelleştiren, belki de bu geçici ve fani yönü. Hayat bitmese, ölüm başımıza gelmese, ahirete nasıl geçilecekti, düşünülmeye değer doğrusu. Burada kalan dostların sayısının azaldığı, ahirete gidenlerin ise her gün çoğaldığı bu diyarda gurbetimiz oraya, anavatana geçmekle ve dostlarımıza kavuşmakla sona erecek. Hasret Sevgililer Sevgilisine kavuşmakla bitecek.
“Ölüm güzel şey, budur perde ardından haber,
Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?”
Ölüm saatinden daha güzel bayram mı arıyorsun ey nefsim? Dostum beni çağırdığı zaman nasıl koşarak gitmem ki? Yalnızlık çevremi kuşatmaya başlamışsa...
14 Haziran 2009 Pazar
torun sevgisi
Derlerdi de inanmak zor gelirdi. Torun çok tatlı derlerdi de bende 'işte çocuk hepsi tatlı olur' derdim. Ancak torun sevgisi bir başka imiş gerçekten. Ben torunlarım izem berra ile mehmetcik'i Küçük mehmet ali çamoğlu' nu yavru balı diye seviyorum
12 Haziran 2009 Cuma
YALANDIR
YALANDIR
Kim derse ki sensiz olamam,
İnanma çoğu uydurma, yalandır.
Dünyadan hayattan tat alamam,
İnanma başka dünyalar da vardır.
Herkes yalnız doğmuştur anasından,
İnan yalnız da yaşar ömrünce,
Çok seven de vazgeçer sevdasından,
İnan bazı saçmalıkları görünce...
15.07.1980
Kim derse ki sensiz olamam,
İnanma çoğu uydurma, yalandır.
Dünyadan hayattan tat alamam,
İnanma başka dünyalar da vardır.
Herkes yalnız doğmuştur anasından,
İnan yalnız da yaşar ömrünce,
Çok seven de vazgeçer sevdasından,
İnan bazı saçmalıkları görünce...
15.07.1980
SENİ SEVİYORUM SEVGİLİM
SENİ SEVİYORUM SEVGİLİM
Mutsuzluk ifadesi okunmasın yüzünden,
Acı göz yaşları dökülmesin gözünden,
Sitemli hiçbir kelime seçilmesin sözünden,
Seviyorum sevgilim seni sen mesut ol yeter.
Kader değil mi ikimizin de boynunu büken,
Yüreğimizden mutluluk umutlarını söken,
Yolumuza hayatın çirkin ıstıraplarını diken,
Seviyorum sevgilim seni sen mesut ol yeter.
Seni çile çekerken görürsem dayanamam,
Birkaç ömür yaşasam senle olsam doyamam,
Layıksın sen yolunda başımı versem acımam,
Seviyorum sevgilim seni sen mesut ol yeter.
Senin mutluluğun benim mutluluğum demektir.
‘Gidiyorum’ deme aman, yokluğun ölmektir,
Yaşadıkça, gayem, hedefim seni sevmektir,
Seviyorum sevgilim seni sen mesut ol yeter.
Mutsuzluk ifadesi okunmasın yüzünden,
Acı göz yaşları dökülmesin gözünden,
Sitemli hiçbir kelime seçilmesin sözünden,
Seviyorum sevgilim seni sen mesut ol yeter.
Kader değil mi ikimizin de boynunu büken,
Yüreğimizden mutluluk umutlarını söken,
Yolumuza hayatın çirkin ıstıraplarını diken,
Seviyorum sevgilim seni sen mesut ol yeter.
Seni çile çekerken görürsem dayanamam,
Birkaç ömür yaşasam senle olsam doyamam,
Layıksın sen yolunda başımı versem acımam,
Seviyorum sevgilim seni sen mesut ol yeter.
Senin mutluluğun benim mutluluğum demektir.
‘Gidiyorum’ deme aman, yokluğun ölmektir,
Yaşadıkça, gayem, hedefim seni sevmektir,
Seviyorum sevgilim seni sen mesut ol yeter.
olmasaydı
OLMASYDI
Gül iyi hoş amma,
Dikeni olmasaydı.
Karanfil dikensiz amma,
Bir gelip solmasaydı...
Sevmek, sevilmek hoş amma,
Sonra elveda olmasaydı.
Gençlik, dinçlik iyi amma,
Tez gelen ihtiyarlık olmasaydı...
Bahar, yaz güzel amma,
Ardından kış gelmeseydi,
Günlük güneşlik iyi amma,
Akşam güneş batmasaydı.
Dünya, dünyadakiler iyidir de!
Bir başka dünya olmasaydı.
Yaşam eğlenmek hoş amma,
Sonunda ölüm hesap olmasaydı...
07.09.1980
Gül iyi hoş amma,
Dikeni olmasaydı.
Karanfil dikensiz amma,
Bir gelip solmasaydı...
Sevmek, sevilmek hoş amma,
Sonra elveda olmasaydı.
Gençlik, dinçlik iyi amma,
Tez gelen ihtiyarlık olmasaydı...
Bahar, yaz güzel amma,
Ardından kış gelmeseydi,
Günlük güneşlik iyi amma,
Akşam güneş batmasaydı.
Dünya, dünyadakiler iyidir de!
Bir başka dünya olmasaydı.
Yaşam eğlenmek hoş amma,
Sonunda ölüm hesap olmasaydı...
07.09.1980
olmasaydı
OLMASYDI
Gül iyi hoş amma,
Dikeni olmasaydı.
Karanfil dikensiz amma,
Bir gelip solmasaydı...
Sevmek, sevilmek hoş amma,
Sonra elveda olmasaydı.
Gençlik, dinçlik iyi amma,
Tez gelen ihtiyarlık olmasaydı...
Bahar, yaz güzel amma,
Ardından kış gelmeseydi,
Günlük güneşlik iyi amma,
Akşam güneş batmasaydı.
Dünya, dünyadakiler iyidir de!
Bir başka dünya olmasaydı.
Yaşam eğlenmek hoş amma,
Sonunda ölüm hesap olmasaydı...
07.09.1980
Gül iyi hoş amma,
Dikeni olmasaydı.
Karanfil dikensiz amma,
Bir gelip solmasaydı...
Sevmek, sevilmek hoş amma,
Sonra elveda olmasaydı.
Gençlik, dinçlik iyi amma,
Tez gelen ihtiyarlık olmasaydı...
Bahar, yaz güzel amma,
Ardından kış gelmeseydi,
Günlük güneşlik iyi amma,
Akşam güneş batmasaydı.
Dünya, dünyadakiler iyidir de!
Bir başka dünya olmasaydı.
Yaşam eğlenmek hoş amma,
Sonunda ölüm hesap olmasaydı...
07.09.1980
yarabbi
KURTAR YARAB
Nefsine boyun eğeni,
Kendisini beğeneni,
Daima haram yiyeni,
Kurtar kullarını ya Rab...
Karanlıklar deryasından,
Gönlümüzün pasından,
Bataklıklar belasından,
Uyandır bizleri ya Rab...
Fikirlerdeki fitneden,
Fenalıklılar illetinden,
Küçücük bir zilletinden,
Koru insanları yar Rab...
Hasret çeken kullarını,
Dua eden dillerini,
Sana kalkan ellerini,
Geri boş dön derme ya Rab...
Kapkara olan kalpleri,
Zehirle dolan özleri,
İsyankar kalan sözleri,
Hazinenden düzelt ya Rab...
Allah, Allah diyen dünya,
Tam teslim olan Kuran’a
Kulluğunu yapan sana,
Kullarınla yaşat ya Rab...
17.03.1981
Nefsine boyun eğeni,
Kendisini beğeneni,
Daima haram yiyeni,
Kurtar kullarını ya Rab...
Karanlıklar deryasından,
Gönlümüzün pasından,
Bataklıklar belasından,
Uyandır bizleri ya Rab...
Fikirlerdeki fitneden,
Fenalıklılar illetinden,
Küçücük bir zilletinden,
Koru insanları yar Rab...
Hasret çeken kullarını,
Dua eden dillerini,
Sana kalkan ellerini,
Geri boş dön derme ya Rab...
Kapkara olan kalpleri,
Zehirle dolan özleri,
İsyankar kalan sözleri,
Hazinenden düzelt ya Rab...
Allah, Allah diyen dünya,
Tam teslim olan Kuran’a
Kulluğunu yapan sana,
Kullarınla yaşat ya Rab...
17.03.1981
hidayet ver allahım
HİDAYET VER ALLAHIM
Yolundan ayrılıp saptıranlar,
Bataklık deryasına dalanlar,
Karanlık çukurunda kalanlar,
Hazinenden hidayet ver Allah’ım...
Senden gayrı birine dönenlere,
Atasına iftira edenlere,
Hak yoldan başkasına gidenlere,
Hazinenden hidayet ver Allah’ım...
Her şeyi maddede arayanlara,
Maneviyata göz kapayanlara,
Tembel durup yerinde sayanlara,
Hazinenden hidayet ver Allah’ım...
Ödevini yapmayan kullarına,
Sana ulaştırmayan yollarına,
Küfür öğretilen okullarına,
Hazinenden hidayet ver Allah’ım...
Gerçekleri yazmayan kalemlere,
Doğruyu söylemez olan dillere,
Mazlumun boynuna çöken ellere,
Hazinenden hidayet ver Allah’ım...
Nefsine mağlup olan Mehmet’ine,
Tüm yarattıklarını kalplerine,
Mümin olan herkesin işlerine,
Hazinenden hidayet ver Allah’ım...
31.03.1981
Yolundan ayrılıp saptıranlar,
Bataklık deryasına dalanlar,
Karanlık çukurunda kalanlar,
Hazinenden hidayet ver Allah’ım...
Senden gayrı birine dönenlere,
Atasına iftira edenlere,
Hak yoldan başkasına gidenlere,
Hazinenden hidayet ver Allah’ım...
Her şeyi maddede arayanlara,
Maneviyata göz kapayanlara,
Tembel durup yerinde sayanlara,
Hazinenden hidayet ver Allah’ım...
Ödevini yapmayan kullarına,
Sana ulaştırmayan yollarına,
Küfür öğretilen okullarına,
Hazinenden hidayet ver Allah’ım...
Gerçekleri yazmayan kalemlere,
Doğruyu söylemez olan dillere,
Mazlumun boynuna çöken ellere,
Hazinenden hidayet ver Allah’ım...
Nefsine mağlup olan Mehmet’ine,
Tüm yarattıklarını kalplerine,
Mümin olan herkesin işlerine,
Hazinenden hidayet ver Allah’ım...
31.03.1981
affet allahım
AFFET ALLAHIM
Allah’ım çok geveze bir dilim var.
Rahat durmaz yaramaz ellerim var.
Fitne fesada dalan kalbim var.
Günahkar kulunu affet Allah’ım.
Ayaklarım yollarından ayrılır.
Bir anlım o da secde de yorulur.
Böyle kulların dergahtan kovulur.
İsyankar kulunu affet Allah’ım.
Haramdan zevk alan gözlerim var.
Kötülükler eken sözlerim var.
Hak yolunda gitmeye özlemim var.
Tövbekar kulunu affet Allah’ım.
23.04.1981
SEVEMEZSİN
Allah’ı sevmişsen başka birini sevemezsin,
Hak yolunu seçmişsen başka bir yol göremezsin,
Kuran’a tam dalmadan nasıl bir tat bilemezsin.
Allah’ı sevmişsen başka birini sevemezsin...
24.04.1981
Allah’ım çok geveze bir dilim var.
Rahat durmaz yaramaz ellerim var.
Fitne fesada dalan kalbim var.
Günahkar kulunu affet Allah’ım.
Ayaklarım yollarından ayrılır.
Bir anlım o da secde de yorulur.
Böyle kulların dergahtan kovulur.
İsyankar kulunu affet Allah’ım.
Haramdan zevk alan gözlerim var.
Kötülükler eken sözlerim var.
Hak yolunda gitmeye özlemim var.
Tövbekar kulunu affet Allah’ım.
23.04.1981
SEVEMEZSİN
Allah’ı sevmişsen başka birini sevemezsin,
Hak yolunu seçmişsen başka bir yol göremezsin,
Kuran’a tam dalmadan nasıl bir tat bilemezsin.
Allah’ı sevmişsen başka birini sevemezsin...
24.04.1981
4 Haziran 2009 Perşembe
YOKSUN
Bir zamanlar el ele olduğumuz yerlerde,
Görebildiğim boşlukta sonsuz evrende,
Fethettiğin, sana aşkına bağlanan kalbimde,
Çekip gittin, aranmıyorsun, yoksun.
Yoksun, yokluğun artık içimi de yakmıyor.
Aşkla kıpırdayan gözler yoluna bakmıyor.
Sensiz bahar oluyor, güneş bile batmıyor,
Alıp ta gittin kalbimi vermiyorsun, yoksun...
11.11.1980
Bir zamanlar el ele olduğumuz yerlerde,
Görebildiğim boşlukta sonsuz evrende,
Fethettiğin, sana aşkına bağlanan kalbimde,
Çekip gittin, aranmıyorsun, yoksun.
Yoksun, yokluğun artık içimi de yakmıyor.
Aşkla kıpırdayan gözler yoluna bakmıyor.
Sensiz bahar oluyor, güneş bile batmıyor,
Alıp ta gittin kalbimi vermiyorsun, yoksun...
11.11.1980
21 Mayıs 2009 Perşembe
Müslüman'ın bahar yeşilliğine bakışı
Müslüman'ın bahar yeşilliğine bakışı
Bir gün yanından geçtiği bir mezarın içindeki ölünün kabir azabı çektiğini keşfeden Efendimiz (sas) Hazretleri, getirttiği hurma fidanını mezarın üzerine dikip çevresindekilere şöyle seslenmiş:
- Bu yeşillik bu mezarın üzerinde Allah'ı zikir ve tesbih ettiği sürece mezardaki mevta yeşilliğin bu zikir ve tesbihinden faydalanır, rahata kavuşur!
İşte bu açıklama, İslam'da yeşilliğin dünyadan başka ahirettekilere bile faydası olduğunun ilanıdır. Bundan dolayı fıkıh alimleri, mezarların üzerini yeşilliği önleyen mermerle kaplayıp betonla örtmenin mekruh olduğunu bildirmiş, mezarın üzerindeki toprak zemini, yeşilliklerin ibadethanesi haline getirmek gerektiğine dikkat çekmişlerdir. İsra Sûresi'ndeki ayetin manası da bunu ifade etmektedir:
- "Bütün varlıklar ve yeşillikler Allah'ı zikir ve tesbih ederler!" Öyle ise yeşilliği yok eder, yahut da kurumasına sebep olursanız, Allah'ı zikredeni yok etmiş, yahut da kurumasına sebep olmuş olursunuz. Hangi Müslüman, Allah'ın zikrine mani olabilir? Yahut da böylesine bir tesbih ve zikir sevabından mahrum kalmaya gönlü razı olabilir?
Nitekim bir kır sohbetinde Aziz Mahmud Hüdayi Hazretleri'ne talebelerinden her biri birer demet çiçek takdim ederken bir talebesi eli boş gelir, hocasına tek adet olsun çiçek takdim edemez.
- Koskoca kırda çiçek mi bulamadın? diye sitem eden arkadaşlarına da:
- Hangi çiçeğe yaklaştımsa Rabb'imizi zikir ve tesbih eder halde gördüm, koparıp da zikrine mani olmaya gönlüm razı olmadı, cevabını verir. Bu cevap çok değerli bulunduğundan dolayı kitaplara kaydedilerek bizlere kadar intikal ettirilir.
İşte Müslüman'ın, Allah'ı zikir ve tesbih ediyor duygusuyla mutlulukla seyrettiği bahar yeşilliği ve çevre yeşillendirmesine verdiği kutsal değeri.
Hele Efendimiz (sas) Hazretleri'nin yeşillik yetiştirme konusunda bir hadisi vardır ki; bunu duyup da fidan dikme şevki duymamak mümkün değildir. Şöyle buyuruyor:
- Elinizdeki fidanı dikmek üzere iken kıyametin kopmaya başladığını anlasanız, sakın artık kıyamet kopuyor, fidan dikmenin manası kalmadı? deyip de fidanı fırlatıp atmayın, dikin fidanınızı! Kıyamet kopacaksa sizin dikilmiş fidanınızın üzerine kopsun. Mahşerde, benim de dünyada dikilmiş bir fidanım vardı, diyebilesiniz!..
Hiçbir çevreci, fidan dikmenin değerini böylesine çarpıcı bir sözle anlatamamıştır.
Kaldı ki, mesele bundan ibaret de değildir. Ekin ekiyor, sebze, meyve dikiyor, mahsul yetiştiriyorsanız sevinin, mutluluk duyun. Çünkü yetiştirdiğiniz bu meyvelerle, sebzelerle sadece para kazanmakla kalmıyor, aynı zamanda sevap da elde ediyorsunuz. Zira, meyveli meyvesiz tüm yeşilliklerden zikir ve tesbih sedaları yükseliyor semaya. Ayrıca bunlardan: "Müşteri alsa, hırsız çalsa, inek yese, sinek faydalansa!" sadaka sevabı da almış oluyorsunuz. Efendimiz (sas)'in müjdesidir bu. Çünkü en sonunda herhangi bir canlıya fayda ve hizmet vardır bunların hepsinde de.
İşte sebze meyve yetiştirme mevsiminde bahar yeşilliğinin bizlere hatırlattığı güzellikler.
Bir gün yanından geçtiği bir mezarın içindeki ölünün kabir azabı çektiğini keşfeden Efendimiz (sas) Hazretleri, getirttiği hurma fidanını mezarın üzerine dikip çevresindekilere şöyle seslenmiş:
- Bu yeşillik bu mezarın üzerinde Allah'ı zikir ve tesbih ettiği sürece mezardaki mevta yeşilliğin bu zikir ve tesbihinden faydalanır, rahata kavuşur!
İşte bu açıklama, İslam'da yeşilliğin dünyadan başka ahirettekilere bile faydası olduğunun ilanıdır. Bundan dolayı fıkıh alimleri, mezarların üzerini yeşilliği önleyen mermerle kaplayıp betonla örtmenin mekruh olduğunu bildirmiş, mezarın üzerindeki toprak zemini, yeşilliklerin ibadethanesi haline getirmek gerektiğine dikkat çekmişlerdir. İsra Sûresi'ndeki ayetin manası da bunu ifade etmektedir:
- "Bütün varlıklar ve yeşillikler Allah'ı zikir ve tesbih ederler!" Öyle ise yeşilliği yok eder, yahut da kurumasına sebep olursanız, Allah'ı zikredeni yok etmiş, yahut da kurumasına sebep olmuş olursunuz. Hangi Müslüman, Allah'ın zikrine mani olabilir? Yahut da böylesine bir tesbih ve zikir sevabından mahrum kalmaya gönlü razı olabilir?
Nitekim bir kır sohbetinde Aziz Mahmud Hüdayi Hazretleri'ne talebelerinden her biri birer demet çiçek takdim ederken bir talebesi eli boş gelir, hocasına tek adet olsun çiçek takdim edemez.
- Koskoca kırda çiçek mi bulamadın? diye sitem eden arkadaşlarına da:
- Hangi çiçeğe yaklaştımsa Rabb'imizi zikir ve tesbih eder halde gördüm, koparıp da zikrine mani olmaya gönlüm razı olmadı, cevabını verir. Bu cevap çok değerli bulunduğundan dolayı kitaplara kaydedilerek bizlere kadar intikal ettirilir.
İşte Müslüman'ın, Allah'ı zikir ve tesbih ediyor duygusuyla mutlulukla seyrettiği bahar yeşilliği ve çevre yeşillendirmesine verdiği kutsal değeri.
Hele Efendimiz (sas) Hazretleri'nin yeşillik yetiştirme konusunda bir hadisi vardır ki; bunu duyup da fidan dikme şevki duymamak mümkün değildir. Şöyle buyuruyor:
- Elinizdeki fidanı dikmek üzere iken kıyametin kopmaya başladığını anlasanız, sakın artık kıyamet kopuyor, fidan dikmenin manası kalmadı? deyip de fidanı fırlatıp atmayın, dikin fidanınızı! Kıyamet kopacaksa sizin dikilmiş fidanınızın üzerine kopsun. Mahşerde, benim de dünyada dikilmiş bir fidanım vardı, diyebilesiniz!..
Hiçbir çevreci, fidan dikmenin değerini böylesine çarpıcı bir sözle anlatamamıştır.
Kaldı ki, mesele bundan ibaret de değildir. Ekin ekiyor, sebze, meyve dikiyor, mahsul yetiştiriyorsanız sevinin, mutluluk duyun. Çünkü yetiştirdiğiniz bu meyvelerle, sebzelerle sadece para kazanmakla kalmıyor, aynı zamanda sevap da elde ediyorsunuz. Zira, meyveli meyvesiz tüm yeşilliklerden zikir ve tesbih sedaları yükseliyor semaya. Ayrıca bunlardan: "Müşteri alsa, hırsız çalsa, inek yese, sinek faydalansa!" sadaka sevabı da almış oluyorsunuz. Efendimiz (sas)'in müjdesidir bu. Çünkü en sonunda herhangi bir canlıya fayda ve hizmet vardır bunların hepsinde de.
İşte sebze meyve yetiştirme mevsiminde bahar yeşilliğinin bizlere hatırlattığı güzellikler.
28 Mart 2009 Cumartesi
anlamadım
osman diye bir mal bana yorum yazmış
ancak kim olduğunu belirtecek kadar cesaretli değilmiş.
Halbuki insanın bir bildiği bir alacağı varsa arar yada açık açık ne ise alacağı yazar bizde biliriz
kendi kendine mallık yapmanın bir alemi yok umarım bu yazıyı okurda bana hangi osman olduğunu bildirir.
Yoksa ismini değiştrsin
osmaniye koysun, etek giysin
ancak kim olduğunu belirtecek kadar cesaretli değilmiş.
Halbuki insanın bir bildiği bir alacağı varsa arar yada açık açık ne ise alacağı yazar bizde biliriz
kendi kendine mallık yapmanın bir alemi yok umarım bu yazıyı okurda bana hangi osman olduğunu bildirir.
Yoksa ismini değiştrsin
osmaniye koysun, etek giysin
5 Ocak 2009 Pazartesi
2009 için duam
Mutlu Bir Yıl için Dua..
01/01/2009 14:53
Okurken daha kalp atışlarına biraz senfoni biraz da müzik kutusundan yayılan mutluluk ritmini veren bir dua.. ben çok sevdim paylaşmak istedim...d.Bu yeni zamanda... Sevdigim ,sevmiş oldugum kim varsa, kendim de dahil, sevebileceğimherkes de dahil ...Sağlıgı iyi olsun. Kalbi ritmini çalsin. Yanaklari kiraz pembesi, dudaklaribal olsun. Teni sicak kalsın, enerjisi dışına tassin. Cigerlerinden nefes,midesinden gurultu, bacaklarindan güç eksIk olmasin. Kani bol olsun,damarlarinda dönüp dönüp dolaşsın.Sevdikleriyle bir arada olsun. Kolu kollarina değsin, gözü gözlerinin icinebaksin. Laflari birbiriyle başlasin. Nesi varsa, bölüşecek biri olsun; nesiyoksa, bulup getiricek biri olsun. Bu birileri az ama öz olsun. Bazilaridünyada tek olsun. Sevgisinin tamamini harcasin. Harcasin ki, ona büyük birmiras kalsin.Sevmekten bikip usanmayacagi biri olsun. Onun yeri ayri olsun. Onu soysun,başucuna koysun ama yalan uydurmasin. O herseyine, her haline tek tanikolsun. Bir hareketiyle güldüren, bir hareketiyle ağlatan olsun. Duygularinhepsi onda olsun. Kalbi buna teslim olsun. Bütün şarkilar onu anlatsin.Aşık olsun, sırılsIklam olsun. Kurumasin..Yapmaktan bıkıp usanmayacağı bir işi olsun. Başarinin gerçek adinin buoldugunu unutmasin. ibadet eder gibi, bu kesfini hergun yeniden kutlargibi, onu yapip dursun. Yaptikca daha iyi yaptigini görsün. Daha iyiyaptikca bunu baskalari da görsün. O baskalarinin bunu gördüğünü, dışgözüyle görsün, iç gözüyle işine baksin.Neşesi bol olsun. Kendini mutlu etsin, durduk yere neşelenmek nedir bilsin.icinde birsey durup durup ziplasin. Duyduklari, gördükleri onu gıdıklasın,kahkaha attirsin. Gürültü cikarsin. Saçma şeyler söylesin. Çocuklukta enşimardigi ana, sIk sIk gidip gelsin. Nereye gidip geldigi bilinmesin.Degistirmek istedikleri değissin. içte ve dişta, iyi günde ve kötü gündetadilat yapsin. Eskilerini atsin, ruhunu havalandirsin. Kapida hep kamyonudursun. Diledigi yere taşinsin. Kendinden taşınmak isterse, içindeki güc,dışındaki sevgi ona yardimci olsun. Bileği, bütün aliskanliklariyla,bagimliliklariyla güreşsin.Birsey ona sürpriz olsun. Günlerinden bir gunu, bir pakete sarılı olsun.Açılınca, içinden hiç beklemedigi güzel bir haber çıksin. Bu günucyuzaltmisbes' ten herhangi biri olsun. Oylesine bir pazartesi, arkayakavusturdugu ellerinde, unutulmaz bir salı saklasin. öyle tahmini mümkünolmayan birsey olsun ki bu, hayatin zekasini anlatsin.Bir hayali gercek olsun. Bir hayale gözünü yumsun. Peşinden koşup, onusobelesin. Hayalini kendinden saklamasin. Bir çizgi filmde oldugunu,herseyin mümkün olduğunu unutmasin.Bu duayı okusun. Kendi sesiyle duysun. Duasi gercek olsun..Her kelimesine sukretsin. Tek satirina nazar değmesin. Amin....Yeni Yiliniz Kutlu olsun
Forum kodları ve simge butonları gösterilmemesine karşın, hala kullanılabilirler.
01/01/2009 14:53
Okurken daha kalp atışlarına biraz senfoni biraz da müzik kutusundan yayılan mutluluk ritmini veren bir dua.. ben çok sevdim paylaşmak istedim...d.Bu yeni zamanda... Sevdigim ,sevmiş oldugum kim varsa, kendim de dahil, sevebileceğimherkes de dahil ...Sağlıgı iyi olsun. Kalbi ritmini çalsin. Yanaklari kiraz pembesi, dudaklaribal olsun. Teni sicak kalsın, enerjisi dışına tassin. Cigerlerinden nefes,midesinden gurultu, bacaklarindan güç eksIk olmasin. Kani bol olsun,damarlarinda dönüp dönüp dolaşsın.Sevdikleriyle bir arada olsun. Kolu kollarina değsin, gözü gözlerinin icinebaksin. Laflari birbiriyle başlasin. Nesi varsa, bölüşecek biri olsun; nesiyoksa, bulup getiricek biri olsun. Bu birileri az ama öz olsun. Bazilaridünyada tek olsun. Sevgisinin tamamini harcasin. Harcasin ki, ona büyük birmiras kalsin.Sevmekten bikip usanmayacagi biri olsun. Onun yeri ayri olsun. Onu soysun,başucuna koysun ama yalan uydurmasin. O herseyine, her haline tek tanikolsun. Bir hareketiyle güldüren, bir hareketiyle ağlatan olsun. Duygularinhepsi onda olsun. Kalbi buna teslim olsun. Bütün şarkilar onu anlatsin.Aşık olsun, sırılsIklam olsun. Kurumasin..Yapmaktan bıkıp usanmayacağı bir işi olsun. Başarinin gerçek adinin buoldugunu unutmasin. ibadet eder gibi, bu kesfini hergun yeniden kutlargibi, onu yapip dursun. Yaptikca daha iyi yaptigini görsün. Daha iyiyaptikca bunu baskalari da görsün. O baskalarinin bunu gördüğünü, dışgözüyle görsün, iç gözüyle işine baksin.Neşesi bol olsun. Kendini mutlu etsin, durduk yere neşelenmek nedir bilsin.icinde birsey durup durup ziplasin. Duyduklari, gördükleri onu gıdıklasın,kahkaha attirsin. Gürültü cikarsin. Saçma şeyler söylesin. Çocuklukta enşimardigi ana, sIk sIk gidip gelsin. Nereye gidip geldigi bilinmesin.Degistirmek istedikleri değissin. içte ve dişta, iyi günde ve kötü gündetadilat yapsin. Eskilerini atsin, ruhunu havalandirsin. Kapida hep kamyonudursun. Diledigi yere taşinsin. Kendinden taşınmak isterse, içindeki güc,dışındaki sevgi ona yardimci olsun. Bileği, bütün aliskanliklariyla,bagimliliklariyla güreşsin.Birsey ona sürpriz olsun. Günlerinden bir gunu, bir pakete sarılı olsun.Açılınca, içinden hiç beklemedigi güzel bir haber çıksin. Bu günucyuzaltmisbes' ten herhangi biri olsun. Oylesine bir pazartesi, arkayakavusturdugu ellerinde, unutulmaz bir salı saklasin. öyle tahmini mümkünolmayan birsey olsun ki bu, hayatin zekasini anlatsin.Bir hayali gercek olsun. Bir hayale gözünü yumsun. Peşinden koşup, onusobelesin. Hayalini kendinden saklamasin. Bir çizgi filmde oldugunu,herseyin mümkün olduğunu unutmasin.Bu duayı okusun. Kendi sesiyle duysun. Duasi gercek olsun..Her kelimesine sukretsin. Tek satirina nazar değmesin. Amin....Yeni Yiliniz Kutlu olsun
Forum kodları ve simge butonları gösterilmemesine karşın, hala kullanılabilirler.
1 Ocak 2009 Perşembe
1 Ocak duası...
Dua, ihtiyacımızın giderilmesi için kullandığımız bir araç değildir. Aksine, ihtiyaçlarımız dua etmemizi sağlamak için yaratılmış araçlardır.
Yeni yılın ilk günü de, azami beklenti içinde olduğumuz gündür. On gün sonra geçer. Fırsat bu fırsat o zaman. Bugün, iğneden ipliğe her şeyi sadece O'ndan isteyebileceğimizi hatırlama ve bütün arsızlığımızla isteme günü olsun. Hadi isteyelim...
Allah'ım, 2009'da bana, sevdiklerime, dostlarıma ve bizatihi düşmanlarıma, 'huzur' ver. Ama ben dahil hiçbirimizi huzur içinde gevşeyip tembelleşenlerden etme.
Ben konfor severim Allah'ım, sıcak severim en çok. Sıcak su, sıcak ev, sıcak havlu. Bunların neye mal olduğuna, ne pahasına bunlara sahip olduğumuza ilişkin bir vicdan azabından mahrum etme bizi. Ve dahi, bütün bunlar olmadan yaşama kudreti ver ki, sıra bunları yoksullarla paylaşabilmeye geldiğinde, o gün geldiğinde, hızla başka argümanlar geliştirip geri geri seğirtmeye kalkan kofti adamlardan olmayalım.
Dünyanın zavallı bölgelerindeki işgalcilere 'sağduyu' ve 'merhamet' ver; ve kendi küçük hayatlarımızda işgalci olmaktan koru bizleri. İşgalcinin rasyonalizasyon mekanizmasını çökert. Gerekiyorsa bizimkini de. Kimse 'işgal ettim çünkü bana ihtiyaçları var' diyemesin.
Uyanık görünümlü ahmaklardan, zeki görünen sıradanlardan, marjinalim numaraları çeken ahlakçılardan, muhafazakâr görünümlü puştlardan ve demokrat geçinen faşistlerden korunmamızı sağlayacak dedektörler ihsan eyle. 2009'da insan sarrafı olalım.
Mutsuzluğun büyüğü ile küçüğüne maruz kalmak arasında bir tercih yapma şansımız varsa, avantajlı seçeneğin yanına ışıklı oklar serp. Kör gözümüz görsün...
Tutarlılık kaygımız için ölçüler ihsan eyle. Emrettiğin şeylere uyabilmemizi, yasaklarından kaçınabilmemizi sağlayacak kadar donanımlı kıl.
2009 hidayete erenlerin yılı olmayacaksa eğer, hidayeti yüzyıllar kadar eski olanların inançlarının arttığı bir yıl olsun.
Geçen gün bir adam akrabasının 11 yaşındaki oğlunu öldürdü ve parçalara ayırdı. Üç çocuk bayramda el öpme bahanesiyle kapısını çaldıkları 45 yaşındaki bir kadına tecavüz edip, parasını çaldı. Gazeteler kendi kanından gelen çocuklarla ensest ilişki kuran, onlara tacizde bulunan yetişkinlerin haberleri ile doldu taştı: Allah'ım, 'insan'a neden bu kadar çok saygı duyduğunu anlamamı sağla.
2009, sakallı olduğum ama sakat olmadığım için, Türk olduğum için ve Türklüğümü bir kibir vesilesi haline getirmediğim için, alt sınıfın dertleriyle kaygılandığım için ve fakat sonuçta bir yeni orta sınıf ferdi olduğum için, demokrat olduğum ama neo-liberal olmadığım için, yurtsever olduğum ama ulusalcı olmadığım için, erkek olduğum için ve baba olduğum için özür dilemek zorunda kaldığım bir yıl olmasın...
2009 sadece senden özür dilediğim bir yıl olsun. Ziyadesiyle 'şükrettiğim' bir yıl...
Beni ne olduğu çok açık olan zalimlerden ve insafsızlardan olduğu kadar, 'merhamet' ettiği için mikrofon uzatanlardan da uzak tut.
Mağduriyeti bir uzmanlık alanı haline getirmiş olanlarla sahiden mağdur olanları ayırabilmemi sağla.
Global krizi, bu son derece sert finansal çarpışmayı kolay atlatmamızı sağlayacak maddi manevi hava yastıklarıyla donat her yanımızı.
Hava yastığı demişken, 2009'da bol bol kilo verelim istiyorum.
2009'da enerjimiz, sevgimizi ve emeğimizi hak eden insanlara gitsin, nankörlük ve vefasızlık illetiyle zelil olmuş ruhlara değil...
Hayatımızı, maneviyatımızı, zevklerimizi ve iyiliklerimizi artıracak, geliştirecek kimselerle/ kitaplarla/ mecralarla tanıştır bizi. 'Bir kitap okudum hayatım değişti' cümlesini kurmak için yıllardır beklediğim kitabı bu yıl bulmak istiyorum.
Bunlara layık değilsem, üzerime daha çok iş yık. Ki, nerede uyandığımı bilemeyecek kadar meşgul, hayatım üzerinde düşünemeyecek kadar yoğun olayım. Amin.
01 Ocak 2009, Perşembe
Dua, ihtiyacımızın giderilmesi için kullandığımız bir araç değildir. Aksine, ihtiyaçlarımız dua etmemizi sağlamak için yaratılmış araçlardır.
Yeni yılın ilk günü de, azami beklenti içinde olduğumuz gündür. On gün sonra geçer. Fırsat bu fırsat o zaman. Bugün, iğneden ipliğe her şeyi sadece O'ndan isteyebileceğimizi hatırlama ve bütün arsızlığımızla isteme günü olsun. Hadi isteyelim...
Allah'ım, 2009'da bana, sevdiklerime, dostlarıma ve bizatihi düşmanlarıma, 'huzur' ver. Ama ben dahil hiçbirimizi huzur içinde gevşeyip tembelleşenlerden etme.
Ben konfor severim Allah'ım, sıcak severim en çok. Sıcak su, sıcak ev, sıcak havlu. Bunların neye mal olduğuna, ne pahasına bunlara sahip olduğumuza ilişkin bir vicdan azabından mahrum etme bizi. Ve dahi, bütün bunlar olmadan yaşama kudreti ver ki, sıra bunları yoksullarla paylaşabilmeye geldiğinde, o gün geldiğinde, hızla başka argümanlar geliştirip geri geri seğirtmeye kalkan kofti adamlardan olmayalım.
Dünyanın zavallı bölgelerindeki işgalcilere 'sağduyu' ve 'merhamet' ver; ve kendi küçük hayatlarımızda işgalci olmaktan koru bizleri. İşgalcinin rasyonalizasyon mekanizmasını çökert. Gerekiyorsa bizimkini de. Kimse 'işgal ettim çünkü bana ihtiyaçları var' diyemesin.
Uyanık görünümlü ahmaklardan, zeki görünen sıradanlardan, marjinalim numaraları çeken ahlakçılardan, muhafazakâr görünümlü puştlardan ve demokrat geçinen faşistlerden korunmamızı sağlayacak dedektörler ihsan eyle. 2009'da insan sarrafı olalım.
Mutsuzluğun büyüğü ile küçüğüne maruz kalmak arasında bir tercih yapma şansımız varsa, avantajlı seçeneğin yanına ışıklı oklar serp. Kör gözümüz görsün...
Tutarlılık kaygımız için ölçüler ihsan eyle. Emrettiğin şeylere uyabilmemizi, yasaklarından kaçınabilmemizi sağlayacak kadar donanımlı kıl.
2009 hidayete erenlerin yılı olmayacaksa eğer, hidayeti yüzyıllar kadar eski olanların inançlarının arttığı bir yıl olsun.
Geçen gün bir adam akrabasının 11 yaşındaki oğlunu öldürdü ve parçalara ayırdı. Üç çocuk bayramda el öpme bahanesiyle kapısını çaldıkları 45 yaşındaki bir kadına tecavüz edip, parasını çaldı. Gazeteler kendi kanından gelen çocuklarla ensest ilişki kuran, onlara tacizde bulunan yetişkinlerin haberleri ile doldu taştı: Allah'ım, 'insan'a neden bu kadar çok saygı duyduğunu anlamamı sağla.
2009, sakallı olduğum ama sakat olmadığım için, Türk olduğum için ve Türklüğümü bir kibir vesilesi haline getirmediğim için, alt sınıfın dertleriyle kaygılandığım için ve fakat sonuçta bir yeni orta sınıf ferdi olduğum için, demokrat olduğum ama neo-liberal olmadığım için, yurtsever olduğum ama ulusalcı olmadığım için, erkek olduğum için ve baba olduğum için özür dilemek zorunda kaldığım bir yıl olmasın...
2009 sadece senden özür dilediğim bir yıl olsun. Ziyadesiyle 'şükrettiğim' bir yıl...
Beni ne olduğu çok açık olan zalimlerden ve insafsızlardan olduğu kadar, 'merhamet' ettiği için mikrofon uzatanlardan da uzak tut.
Mağduriyeti bir uzmanlık alanı haline getirmiş olanlarla sahiden mağdur olanları ayırabilmemi sağla.
Global krizi, bu son derece sert finansal çarpışmayı kolay atlatmamızı sağlayacak maddi manevi hava yastıklarıyla donat her yanımızı.
Hava yastığı demişken, 2009'da bol bol kilo verelim istiyorum.
2009'da enerjimiz, sevgimizi ve emeğimizi hak eden insanlara gitsin, nankörlük ve vefasızlık illetiyle zelil olmuş ruhlara değil...
Hayatımızı, maneviyatımızı, zevklerimizi ve iyiliklerimizi artıracak, geliştirecek kimselerle/ kitaplarla/ mecralarla tanıştır bizi. 'Bir kitap okudum hayatım değişti' cümlesini kurmak için yıllardır beklediğim kitabı bu yıl bulmak istiyorum.
Bunlara layık değilsem, üzerime daha çok iş yık. Ki, nerede uyandığımı bilemeyecek kadar meşgul, hayatım üzerinde düşünemeyecek kadar yoğun olayım. Amin.
01 Ocak 2009, Perşembe
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)